بازگشت به ورزش پس از مصدومیت، استراحت اجباری یا یک دوره طولانی کمتحرکی باید بهصورت تدریجی و متناسب با وضعیت جسمی و روانی ورزشکار انجام شود.
به گزارش روابط عمومی هیأت پزشکی ورزشی استان تهران، آمادگی جسمانی تنها عامل مؤثر در بازگشت موفق به فعالیتهای ورزشی نیست؛ ترس از افت عملکرد، نگرانی از آسیبدیدگی مجدد و کاهش اعتمادبهنفس نیز میتوانند این مسیر را برای ورزشکار دشوار کنند.
برای بازگشت ایمن، توصیه میشود تمرینها با شدت پایین آغاز شوند و حجم و شدت فعالیت بهتدریج افزایش یابد. ورزشکاران باید به نشانههای جسمی و روانی خود توجه کنند و برای رسیدن سریع به سطح عملکرد گذشته، فشار بیش از اندازهای به بدن وارد نکنند.
برنامه بازگشت به ورزش باید براساس شرایط فردی، نوع و مدت توقف، وضعیت آمادگی بدنی و سابقه آسیبدیدگی تنظیم شود. همراهی پزشک، فیزیوتراپیست، مربی و سایر اعضای تیم تخصصی نیز میتواند به کاهش احتمال آسیب مجدد و بازگشتی مطمئنتر کمک کند.
نباید فراموش کرد که نداشتن درد، بهتنهایی نشانه آمادگی کامل نیست؛ ورزشکار زمانی آماده بازگشت به تمرین و مسابقه است که از نظر جسمانی و روانی نیز شرایط لازم را به دست آورده باشد.
